Daha 18′inde Bir Açlık

<strong>Loş bir ışık yanar sahnede ve genç, başı önde konuşmaya başlar:

Zor bir yaşamdı benimki. Uzun ve geniş bir arenanın içinde sıkışmak gibiydi. Ne yana savrulsan, taşların arasında kalırdı ayak parmakların. Kan gibi kıpkırmızı her gecede, gözyaşların yediğin yemeğin üstüne düşerdi…

Çok kırıldım bakkaldan bir paket sigara alırken, sırf 10 kuruş yetmediği için çıkıp gitmelere… Sevdiğinin yanından geçerken, açlıktan nefesin koktuğu için yanına sokulamamaya… Yoruldum ey dost, yoruldum; sevdiğin bir türküyü sazsız sözsüz çığırmaya…

Hep bir insanı sevmek için yaşadım ben. Açlık da tokluk da oldu ama bir insanı sevmek en zoruydu. Tanrıya sığındım. Dua ettim. Her duayla bir adım daha yaklaşmak istedim ölüme.

Ey insanlar…
Ben ne kadar sevdiysem onları, her biri küfretti suratıma. İyi olmak haramdı kötüye. Kötülük sanki helalmiş gibi iyiye…

Ahmet Arif çınlıyor kulaklarımda. Prangalarım hasretimin kursağını sıkıyor.
Şiir yazamadım işte ben, kalemi tutmak hiç aklıma gelmedi..
Düşündüm, sadece dinledim, hayatta hiç bilmeyen bir benmişim gibi boyun eğdim.

Babam kadar genç olamadım ben. Oğlummuş gibi sevgimi hep gizledim. Ve sırf bu yüzden kaç sabah onu özledim…
Arada bir hal hatır soran oldu. Tanıdıktı adı, kendisi öyle olmasa da, birazcık dosttu.

Ben bir insanım. Ne iş adamı, ne de bir kalpazanım.
Ben bedeni yaşayan, sizin gibi bir insanım.

Sevdiğim yemekleri hiç sevdiğim anlar yiyemedim. Fakirdim. Ya tuzu bulamadım, ya da suya katacağım bir baş soğanı.

Mutluyum ama;
Ben hiç o “suyu kesilmeyen” insanlardan olamadım.

“Bugün ne yedin ?“ diyen her sözde bekledikleri cevabı verdim… Yalandı… Yalandı da, düşlerimin tokluğu da mı yalandı?.. Anlatamadım…

“Bugün ne yedin?” hala kulaklarımda…
Annem!
En çok da annem sordu bunu…

Ve şimdi bil ki anacığım, sana son sözlerim;
O söylediğim yemeklerin hiçbirini,
Ben yıllardır yiyemedim…