Telefonumun ekranına baktığımda “1 Yeni Mesaj” yazısını görmek istediğimi biliyordum. İç savaşı yoğun bir ilişkiyi ayakta tutmak, bir ülkeyi yönetmek kadar zordur.

Bahçenin yanlarına ekilmiş küçük yeşillikler, kibar masalar, taş döşeli zemin ve üzerinden geçen nice insanlardan arta kalan tozlar arada bir göze çarpıyordu. Diğer masalarda oturan birçok çift hararetli tartışmalar içindeydiler. Evli olanlarla flört etmekte olanları ayırmak güç değildir. Konuşma esnasında birbirlerine ne kadar sık baktıkları, konuşmanın içeriği, giyim kuşamlarına dikkat edişleri önemli kriterlerdir.

Bir kişi dikkatimi çekti. Masasının üstünde Türk kahvesi ve yanında sık sık baktığı cep telefonuyla oturan bir gençti. Takım elbisesi gayet uyumluydu. 30’lu yaşlarda, hafif seyrek saçlı bu gencin biriyle buluşacağına iddiaya girmeye gerek yok, her halinden belli. Arada bir yola ve yolun karşısındaki kaldırıma doğru gözlerini çeviriyor, çalan telefonuna gülümseyerek yanıt veriyordu.

Bir ara gazeteye dalmışım ki, başımı kaldırdığımda gencin hesap ödediğini fark ettim. Bozuklukları sayıyordu avuçlarında, bir taraftan da arkasına dönüp aynı yola bakıyordu. Hesabı ödeyip hızlı adımlarla akan trafiğin hemen yanında durdu. Merak dürtümü engelleyemeyip hafif doğruldum oturduğum yerde. Yolun diğer karşısında bir bayan vardı. Lacivert renk takım elbisesiyle omzunda siyah çantası, pabuçlarıyla takım halindeydi. Trafik olanca hızıyla akıyor, kırmızı ışığın da yanmaya niyeti yok gibiydi. Hesabı istemek için kolumu kaldırdım fakat ortada ne garson vardı ne de ona yakın bir görevli. Küllükçü bulsam yapışacağım yakasına. Bir garson gördü sonunda. Elimle hesap jesti yaparak haberleştik kendisiyle. Cüzdanı çıkarıp cebimden masaya koydum.

Bir çığlık koptu o esnada. Biri “imdat” diye bağırmaya başladı. Sesin nereden geldiğini anlamak için doğrulduğumda, dikkatle baktığım gencin beklediği kadını karmaşık bir mücadelede gördüm. Hemen fırlayıp koştum yola doğru. Bir yan kesici, kadının çantasına sarılmış sürüklercesine bırakmıyordu. Çocuğa baktım. Ellerini havaya kaldırmış bağırıyor fakat akan trafikten dolayı karşıya geçememenin ızdırabını gözlerinde yaşıyordu. Kadına yardım eden yoktu. O saniyeler. Her biri, saatler sürüyordu karşında acı çeken en sevdiğin olduğunda. Bir yaşlı adam yaklaştı koşar adımlarla yan kesicinin yanına ve ensesinden tuttuğu gibi fırlattı yola doğru. Birkaç takla atan hırsız, şans eseri yolundakini erken fark eden bir sürücünün acı fren sesiyle düştüğü yerde kaldı o an. Kadına baktım. Kollarıyla güç alıp yukarı itti kendini. Simsiyah ve ıslak gözlerle delikanlıya bakıyordu. Yerden kalkmaya çalışıyordu hırsız. Fakat belki de hayatının en şanslı anında, yaptıklarının cezasını çekmesi gerektiğine inanmıştı Tanrı. Yol aldığı şeritte zorlukla duran otomobili fark etmeyen bir minibüs, olanca hızıyla otomobile arkadan çarptı ve ikisi de hırsızın üstüne kadar sürüklendiler.

Sonrasında anlatılacak farklı şeyler olmadı. Kırmızı ışık yandı birkaç saniye sonra ve insanlar kaçışmaya başladı. Kimileri de kazanın başına toplandılar. Genç adam kadına sarılmış, telkin ediyordu yardım edememenin acısıyla. Yaşlı adam şoktaydı ama ayakları yere basıyor, pişmanlık sızdıran gururla izliyordu karşısındaki manzarayı.

Ardıma döndüğümde, cüzdanımın masada olmadığını fark ettim. Huzur bulmak için oturduğum o çay bahçesi, 4 insanın ve 2 çayın hesabını tutuyor defterinde hala…

Murat Tahtacı

01.12.2010 İstanbul

şerefine…

Şimdi uygulama için adım adım ilerleyelim :

1) Mozilla Firefoz tarayıcımızı açalım. (mevcut değilse www.firefox.com adresinden yükleyebilirsiniz)

2) Greasemonkey eklentisine ihtiyacımız var. Çok kolay: Buraya tıklayarak açılan sayfadan “Add to Firefox” butonuna tıklayıp eklentimizi kuralım. (Bu işlemden sonra Firefox tarayıcımızı kapatıp tekrar açmamız gerekmektedir)

3) Buraya tıklayarak açılan sayfadan “Install” butonuna basın. Karşınıza çıkan dialog penceresindeki Kur (ya da Setup) butonuna tıklatarak işlemi tamamlamış olacaksınız.

Artık facebook‘ta bir gruba ya da etkinliğe arkadaşlarınızı davet etmek istediğiniz küçük pencerenin en altında çıkan “Click Them” butonuna basarak tüm listenizi tek tuşla seçebilirsiniz…

Amacına uygun ve iyi günlerde kullanmanız dileklerimle…

Önce derin bir soluk alınır… Eldeki kadehten bir yudum çekilir. Olmadı bir ikincisi kendiliğinden gelir zaten… Sonra uzaktan eğitim’in ne olduğunu zihninde hızlı bir fotokopi makinesi edasıyla süzer öğrenci. Anlatması kolay olduğu kadar da zordur. En çok karıştırılan ise “açık öğretim” benzetmesidir…

Ve ne örgün öğretim ne de ikinci öğretim olmadığını anlatmaya çalışınca “açık öğretim gibi yani” diyen şahsı muhtereme “pek alakası yok ama öyle bil sen” denerek konu kapatılır.

Sevinsen mi üzülsen mi diye iç geçirerek içilmeye devam edilir eldeki kadehin huriliğine…

Verilen katkı payı bu yargıyı hak etmemektedir… Üniversite yönetimi biraz daha zorlarsa özel üniversite kıvamında olacaktır “koskoca devlet üniversitesi” zaten, havası da bir o kadar özel(!).

Bu diyalogların İstanbul Üniversitesi’nde olmakla yakından alakası yoktur… Tek alakası uzaktan… O da sivrisineği saz eyleyip, bir Neşet Ertaş türküsü mırıldanabilene; sağ kulağında Metallica, sol kulağında Nuri Sesigüzel benzetmesiyle…

Bilenler bilir, bilmeyenlere fikir olsun :

28-29-30 Aralık tarihlerinde yaplacak olan vizeler internet ortamında gerçekleşecek ve eş zamanlılık zorunluluğu bulunmayacaktır (eşzamanlılık: öğretmenle karşı karşıya ter dökme anı) Bu 3 gün içerisinde istediğiniz bir zamanda girip UZEM’e, sınav sorularınızı yanıtlayabilirsiniz (diyor UZEM yetkilileri. siz yine de bir arayın)

Bir rica daha eklendi ki; lütfen son güne bırakmayınız. Daha yeni yeni oturtulan ve gidişatı merakla beklenen sistemimiz çökme yaşatabilir mi bilinmez. Diyelim son güne bıraktınız; aldınız kahvenizi kırmızı kupanıza, altınızda en sevdiğiniz minderiniz, fonda çalan bir Katatonia parçasıyla başladınız soruları yanıtlayama… Opsss çöktü sistem. Aradınız UZEM’i. Telefon tahmin üzre meşgul. Çünkü bilgi işlem uzmanları sizin sınav olamamanızın yarattığı “tepe” baskısıyla 3 sigarayı aynı anda içiyor ve terlerini sildirmek için “house keeping” görevlilerini omuzlarında bekletiyor olabilirler. (teori)

Bu kafaya göre sınav mantığında kopya çekmek yasak. Bir program indirme zorunluluğu getirdiler. O da google’a girmeyi yasaklıyor (bkz: şaka şaka)

Herkese şimdiden bol şanslar. Teorinin bitip pratik bilgilerin demlendiği kamera arkası ve önünde görüşmek dileğiyle…

Aynı güneşin doğduğu bir yerdeyim…

Çay içiyorum

Bedenini tüm parmaklarımla kavrayıp

Sana sarılır gibi…

İstanbul’da bir seyyar satıcı o yolda üşüyor.

Taksim’in göbeğinde otomobillerin egzozundan çıkan gri dumanlar sigara etkisi yaratıyor nikotin krizi tutana.

Hafif kamuflaj sarmalar, marihuana küllüklerinde yan yatmış tütüyor.

Mekan Aksaray

Belki de Beyazıt

Bilemedin Laleli…

İş adamlarının komik kıyafetleri

Kravat takıntıları

Seyyar satıcıların

“Çaylı” geçmeyen dakikaları…

Birine sorduğumda

“Aklına ilk gelen ne?” diye;

Yaşanmaz! Diyor,

Yaşanmaz bu şehirde de

20 milyon insan yaşıyor seve seve…

İstanbul ukala bir işveren;

Yaşatıyor insanları,

Yaşanmaz diye diye…

Sigaramı alıp cebimden,

Ki cebimde olan paket sanırım;

Alıp sigaramı paketin içinden çekiyorum bir nefes,

Ucunu yakmayı unutmadan, uzun uzun düşünüyorum yemlenen güvercinlerin doğmadan önceki hallerini…

Sinop’u özlüyorum o an…

Yüzünü bilip tanıdığım ve hiç konuşmadığım binlerce insanı…

İş adamının ne çirkin gülümsemesi,

Ne de seyyar satıcının çaysız geçen dakikaları…

Umrumda değil!

Aşk’ın doyumsuzluğunu yaşatan o günlerin ertesi…